Wil je tijdens het daten vooral leuk gevonden worden, of wil je iemand echt leren kennen?

We zijn tijdens het daten vaak druk met wat de ander van ons vindt, terwijl er tegenover ons iemand zit die we nog helemaal niet kennen

Als je op date gaat met iemand die je nog niet kent, ben je vaak ongemerkt met van alles bezig. Hoe kom ik over? Vindt hij mij aantrekkelijk? Vindt zij mij interessant genoeg? Praat ik niet te veel? Of juist te weinig? En als je thuiskomt begint het vaak opnieuw. Vond hij het net zo leuk als ik? Waarom heeft ze nog niets gestuurd? Zal ik zelf iets laten horen of wacht ik nog even?

Ik hoor dit regelmatig van singles en ik begrijp het ook. Je wilt tenslotte graag dat iemand jou leuk vindt. Maar ik denk dat we daardoor iets heel belangrijks vergeten. Vond jij de ander eigenlijk leuk?

En dan bedoel ik niet alleen of er aantrekkingskracht was of dat het gesprek gezellig verliep. Wat ben je werkelijk over die persoon te weten gekomen?

We willen allemaal gezien worden

Ik las onlangs over onderzoek naar iets wat ik heel interessant vind. Mensen blijken het belangrijk te vinden om het gevoel te hebben dat een partner hen werkelijk kent. Niet alleen de buitenkant, maar wie ze zijn, wat hen bezighoudt en wat voor hen belangrijk is.

Dat verbaast me eigenlijk helemaal niet. Want uiteindelijk willen we allemaal gezien worden. Niet alleen in een relatie, maar juist ook wanneer we iemand leren kennen.

Alleen zit daar iets interessants in. Als we graag gezien willen worden, moet er aan de andere kant natuurlijk ook iemand zitten die oprecht nieuwsgierig naar ons is. En precies daar gaat het tijdens een date nog weleens mis.

Luister je om iemand echt te leren kennen?

Je kunt een heel leuke avond hebben en toch nauwelijks iets over iemand te weten zijn gekomen. Je hebt verteld over je werk, vakanties, kinderen, vrienden en wat je graag doet in het weekend. Misschien hebben jullie veel gelachen en was er genoeg gespreksstof.

Maar heb je ook echt geluisterd?

Als iemand iets vertelde, vroeg je dan verder omdat je werkelijk wilde weten hoe dat voor die persoon was? Of was je in je hoofd alweer bezig met wat jij daarna wilde vertellen?

Dat verschil lijkt klein, maar volgens mij voel je het onmiddellijk wanneer iemand echt geïnteresseerd in je is.

Mensen zeggen weleens tegen mij dat het voelt alsof ik dwars door ze heen kijk. Dat komt niet doordat ik iets bijzonders doe. Ik ben oprecht nieuwsgierig naar de persoon die tegenover mij zit. Ik luister naar wat iemand vertelt, maar ook naar wat iemand niet vertelt. En juist daar leer je iemand vaak kennen.

Een date is geen sollicitatiegesprek

Wat ik jammer vind, is dat daten steeds meer op selecteren is gaan lijken. We hebben vooraf bedacht wat iemand moet hebben. Leeftijd, lengte, opleiding, werk, interesses, uitstraling en natuurlijk moet er ook nog die bekende klik zijn.

Met zo’n lijst in je hoofd kun je tijdens een ontmoeting vooral bezig zijn met afvinken. Past dit? Vind ik dit aantrekkelijk? Is dit wat ik zoek?

Maar ondertussen zit er tegenover je geen lijstje. Er zit een mens. Iemand met een verhaal dat je nog helemaal niet kent.

En juist daarom vind ik nieuwsgierigheid zo belangrijk tijdens het daten. Je hoeft tijdens een eerste ontmoeting helemaal niet te bepalen of dit de persoon is met wie je oud wilt worden. Je hoeft alleen maar te ontdekken wie er tegenover je zit.

Draai de vraag eens om

Dus wanneer je na een volgende date thuiskomt en jezelf afvraagt of de ander jou wel leuk genoeg vond, draai die vraag dan eens om.

Was ik echt nieuwsgierig naar deze persoon? Wat heb ik over hem of haar ontdekt? En wil ik nog iets meer weten?

Want iemand leren kennen begint volgens mij niet bij indruk maken. Het begint bij aandacht.

Misschien hoef je na een eerste ontmoeting nog helemaal niet te weten of iemand bij je past. Misschien is de veel interessantere vraag of je nieuwsgierig genoeg bent geworden om die persoon nog een keer te willen zien.