Wat de stilte je vertelt, en wat je er zelf bij hebt bedacht

Niet iedere stilte is een afwijzing, ook al kan het op dat moment wel zo voelen

Je hebt een bericht gestuurd. Misschien iets grappigs, iets liefs of gewoon iets wat aansloot op jullie laatste gesprek. Je verwacht eigenlijk wel een reactie. Maar die komt niet. In het begin denk je nog, diegene zal wel druk zijn. Maar een paar uur later kijk je toch weer even op je telefoon en voor je het weet begint je hoofd ermee. Heb ik iets verkeerd gezegd? Was ons laatste contact toch anders dan ik dacht? Is de interesse ineens weg? En zonder dat de ander ook maar iets heeft gezegd, heb jij misschien het antwoord al voor hem of haar ingevuld. Ik word afgewezen. Maar weet je dat eigenlijk wel?

Het klinkt bijna te simpel, maar als iemand niets laat horen, weet je eigenlijk maar één ding zeker. Diegene laat op dat moment niets horen. Waarom, dat weet je niet. Iemand kan ontzettend druk zijn of helemaal opgaan in werk. Ik ken genoeg mensen die zo gefocust kunnen zijn op één ding dat de rest even naar de achtergrond verdwijnt. Een ander heeft misschien tijd nodig om na te denken over wat er tussen jullie ontstaat. Misschien maakt die verbinding iets los. Iemand kan onzeker worden, bewust even afstand nemen of simpelweg veel minder behoefte hebben aan contact dan jij. En ja, het kan natuurlijk ook zijn dat de interesse minder is geworden.

Stilte is niet automatisch ghosting

Dat is nu juist het lastige. Voor degene die aan de andere kant zit, ziet het er allemaal hetzelfde uit. Het is stil. We noemen iets tegenwoordig ook vrij snel ghosting, maar niet ieder moment waarop iemand niets laat horen is ghosting. Er zit voor mij echt verschil tussen even stil zijn, afstand nemen en daadwerkelijk uit iemands leven verdwijnen zonder nog iets van je te laten horen. Alleen weet je op het moment zelf vaak nog niet wat er aan de hand is.

En dat vind ik eigenlijk nog veel interessanter dan de stilte zelf. Want de ander is stil, maar ondertussen maakt jouw hoofd overuren. Wij zijn niet zo goed in niet weten. We willen begrijpen wat er gebeurt en als we informatie missen, vullen we die ontbrekende stukjes vaak zelf in. Hoe je dat doet, heeft ook met jezelf te maken en met wat je eerder hebt meegemaakt. Misschien ben je eerder ineens afgewezen. Misschien heb je meegemaakt dat iemand eerst ontzettend enthousiast was en vervolgens verdween. Misschien maakt afstand je snel onzeker. Maar het kan ook andersom. Misschien denk jij juist heel makkelijk, ach, diegene meldt zich vanzelf wel weer.

Wat weet je echt en wat heb je zelf ingevuld?

Daarom vind ik deze vraag zo belangrijk: wat weet ik eigenlijk echt, en wat heb ik er zelf bij bedacht? “Hij of zij reageert niet” is wat je weet. “Hij of zij wil mij niet meer” is wat jij ervan hebt gemaakt. En begrijp me niet verkeerd, misschien blijkt dat uiteindelijk inderdaad zo te zijn. Maar op het moment dat jij die conclusie trekt, weet je dat vaak nog helemaal niet.

Natuurlijk maakt het ook uit waar je samen staat. Als je twee keer met iemand hebt geappt, is dat iets anders dan wanneer je elkaar al weken spreekt, verschillende dates hebt gehad of wanneer er inmiddels gevoelens of intimiteit zijn ontstaan. Hoe meer er tussen twee mensen is opgebouwd, hoe meer betekenis stilte kan krijgen. Dan vind ik het ook heel normaal dat je op een gegeven moment duidelijkheid verwacht. Maar zelfs dan kun je jezelf nog steeds afvragen: weet ik daadwerkelijk wat er gebeurt, of ben ik de stilte van de ander zelf aan het verklaren?

Voor mij zit veel meer informatie in wat er daarna gebeurt. Komt iemand uit zichzelf weer terug? Hoe wordt het contact opgepakt? Wordt er iets gezegd over de stilte of gaat iemand gewoon verder waar jullie gebleven waren? En ook dat laatste hoeft niet meteen verkeerd te zijn. Misschien zegt iemand: sorry, ik had mijn hoofd ergens anders bij. Maar misschien wordt er helemaal niets uitgelegd, omdat die paar dagen zonder contact voor die ander helemaal niet voelden als afstand.

Niet iedereen ervaart contact hetzelfde

Dat vergeten we nog weleens. Wat voor jou als afstand voelt, hoeft door een ander helemaal niet als afstand bedoeld te zijn. De één vindt het heerlijk om iedere dag even contact te hebben. De ander kan iemand ontzettend leuk vinden en ondertussen drie dagen volledig opgaan in werk, sport, kinderen of wat er op dat moment ook speelt. Het één is niet beter dan het ander.

Maar wanneer iemand iedere keer verdwijnt zodra jullie dichter bij elkaar komen, vervolgens weer volop toenadering zoekt en daarna opnieuw afstand neemt, dan begint er natuurlijk wel iets zichtbaar te worden. Een patroon. Ook daar hoef je niet meteen een etiket op te plakken. Je hoeft iemand niet direct emotioneel onbeschikbaar of bindingsangstig te noemen. Het laat je vooral zien hoe die persoon op dat moment met contact en verbinding omgaat. En vervolgens mag jij voelen wat dat met jou doet.

Je hoeft niet iedere stilte op te lossen

Wat ik zelf ook interessant vind, is dat we tegenwoordig zo gewend zijn dat iedereen altijd bereikbaar is. We hebben onze telefoon praktisch de hele dag bij ons. Daardoor kan een paar dagen weinig contact al snel voelen alsof er iets aan de hand móét zijn. En dan willen we iets doen. Nog een bericht sturen. Toch even vragen wat er is. Zelf afstand nemen voordat de ander dat kan doen. Of besluiten; nou, als jij niets laat horen, dan ben ik er ook klaar mee.

Maar waarom eigenlijk? Soms hoef je misschien helemaal niets. Je kunt ook even niet weten wat er speelt. Niet achter iemand aan gaan, maar ook niet uit bescherming meteen de deur dichtgooien. Gewoon doorgaan met je eigen leven en kijken wat er gebeurt.

Voor mij heeft juist dát ook met eigenwaarde te maken. Eigenwaarde is niet alleen grenzen stellen of zeggen wat je wel en niet accepteert. Het is ook het vertrouwen hebben dat de stilte van een ander niet automatisch iets zegt over jouw aantrekkelijkheid, jouw waarde of over wat iemand voor je voelt. Je hoeft jezelf niet af te wijzen omdat een ander even stil is.

De belangrijkste vraag ligt uiteindelijk bij jezelf

En uiteindelijk kom je toch weer bij jezelf uit. Want stel dat het contact weer wordt opgepakt. Of misschien ontdek je na verloop van tijd dat dit gewoon de manier is waarop iemand met contact omgaat. Dan ontstaat er vanzelf een andere vraag. Niet alleen: waarom doet hij of zij dit? Maar vooral; past deze manier van contact eigenlijk bij mij?

Misschien is iemand helemaal niet ongeïnteresseerd. Misschien is iemand ook niet emotioneel onbeschikbaar. Misschien werkt diegene gewoon anders dan jij. En misschien kun jij daar prima mee omgaan. Of misschien word jij er doodongelukkig van. Allebei is goed.

Ik vind dat uiteindelijk veel interessanter dan alle regels die we elkaar tegenwoordig over daten vertellen. Als iemand je echt leuk vindt, maakt diegene altijd tijd. Geen bericht is ook een bericht. Als iemand drie dagen niets laat horen, weet je genoeg. Soms misschien wel. Maar zo simpel zijn mensen niet. En liefde en verbinding al helemaal niet.

Niet iedere stilte is een afwijzing. Soms is stilte gewoon een stukje van het verhaal waarvan jij de rest nog niet kent. En misschien hoef je dat ontbrekende stukje niet altijd zelf in te vullen.